Door Rowena Achterkamp
Met een gammel bootje varen we door het Bacuit Archipel. Overal waar ik kijk zijn eilandjes. Grote eilanden, kleine eilanden en eilanden in de meest bizarre vormen. Imposante rotspartijen rijzen op uit een azuurblauwe zee en in de verte zie ik kleine baaien en hagelwitte stranden. Het Bacuit Archipel ligt in het uiterste noorden van het eiland Palawan en bestaat uit ruim 50 kleine rotsachtige eilandjes. Palawan is een provincie in het zuidwesten van de Filippijnen en wordt ook wel beschouwd als de final frontier. Tot voor kort kwamen er slechts enkele toeristen per jaar en het eiland is daarom nog grotendeels onderontwikkeld. Slechts twee procent van het eiland is bebouwd met infrastructuur. De rest bestaat uit hoge bergen bedekt met regenwoud.
Ook ik wil wel eens ondervinden hoe het is om als een echte Robinson Crusoë te verblijven op een ongerept eiland. Zodoende reizen we per vliegtuig af naar de hoofdstad van Palawan, Puerta Princesa. Het plan is om vanaf Puerto Princesa af te reizen naar El Nido, vanwaar we het Bacuit Archipel willen gaan verkennen. Het Bacuit Archipel is de grootste natuurattractie van het eiland. De eilandengroep wordt ook wel het paradijs op aarde genoemd en het landschap is vergelijkbaar met Krabi in Thailand of Halong Bay in Vietnam. Om dit natuurwonder met eigen ogen te kunnen aanschouwen wagen we ons daarom vol verwachting aan de negen uur durende busrit over een zandweg met losliggende stenen naar het uiterste noorden van Palawan. Enge verhalen over een hardnekkig heersende malaria en andere tropische ziektes ten spijt, het Bacuit Archipel is iets wat ik eenmaal in mijn leven gezien moet hebben.
Omdat het Bacuit Archipel alleen per boot bereikbaar is vanaf de stad El Nido besluiten we onze accommodatie daar te zoeken. Nadat we een tijdje met onze backpacks rondsjouwen langs de baai van El Nido, vinden we eindelijk een geschikt verblijf bij Golden Monkey Cottages. Daar zitten we dan in een bamboehut aan het strand. Vanuit mijn bed hoor ik hoe de golven op het zand aanspoelen. Een waar paradijs. Tot mijn grote vreugde betekent mijn verblijf in dit bamboehutje ook een hereniging met mijn grote vrienden: de Makaakapen. Een paar meter 
verderop staat een enorme kooi waarin vier Makaakapen wonen. Na verscheidene aanvaringen met deze wezens, ben ik blij te constateren dat ze nu achter slot en grendel zitten. Het apenverblijf naast onze hut is bedoeld als reddingscentrum voor apen die als jonge apen bij hun moeder worden weggehaald en als huisdieren worden verkocht. Eenmaal volwassen verliezen ze vaak hun aantrekkingskracht op mensen en zijn ze gedoemd om aan een ketting in barre omstandigheden te leven. In het reddingscentrum worden ze heropgevoed en net zo lang getraind tot ze klaar zijn voor een leven in het wild. Het apenverblijf is een initiatief van de eigenaar van het strandresort waar we verblijven. Het resort wordt geleid door het gepensioneerde Iers-Filippijns koppel, Kevin en Rose. Waar Rose niet veel van de Makaken moet hebben (omdat ze erg ongemanierd zijn), brengt Kevin al zijn tijd door met het verzorgen van de dieren. Kevin benadrukt echter wel dat hij geen dierentuin runt en gedurende de afgelopen vijf jaar heeft hij al zes apen succesvol terug kunnen zetten in het wild.
Na mijn eerste nacht met het continue geruis van de zee op de achtergrond, wordt het tijd om op ontdekking te gaan. Met de pumpboat gaan we op verkenningstocht door het Bacuit Archipel. Enkele jaren terug zijn er op enkele van de eilanden opnames gemaakt voor de Deense en Zweedse versies van Expeditie Robinson. We meren aan voor een eiland en zwemmen met zijn allen, inclusief de bootcrew, door een gat in de rotsen om het strand te bereiken. Omdat de golven met enorme kracht tegen de rotsen slaan, moeten we voorzichtig zijn om ons niet te schaven aan de scherpe randen. Eenmaal aangekomen op het strand kan mijn dag niet meer stuk. De crew heeft versgevangen vis uit de zee bij zich en op een geïmproviseerde barbecue schotelen ze me een heerlijke lunch voor. Ik voel me een ware Robinson Crusoë. Terwijl ik met mijn geroosterde vis op het strand zit te eten, spot ik opeens een heel klein winkeltje gemaakt van bamboe. Er staat een rij dorstige toeristen voor die cola en chips aanschaffen. Blijkbaar heeft het woord final frontier meerdere mensen bereikt en kan ik mijn ultieme Robinson ervaring dus wel op mijn buik schrijven.
Eenmaal terug in mijn bamboehut wordt ik die nacht meerdere malen gewekt door de buren. Ik heb dan misschien niet op een compleet onbewoond eiland gezeten, maar wakker worden naast een apenopvangcentrum kan wat mij betreft ook worden beschouwd als een unieke ervaring.
