Sinds hij de film ‘Seven years in Tibet’ zag wilde hij al naar Tibet toe. ICT-projectmanager Harold Lanters (48) uit Eindhoven die al jaren de wereld rondfietst. Toen hij een paar jaar geleden op zijn tweewieler in Laos was, zag hij de Mekong bij het schemerdonker en dacht: “wat is deze brede rivier prachtig mooi.” Daar ontstond het idee om de Mekong-rivier af te fietsen naar Tibet.’ Lanters heeft zijn fietsreis er inmiddels op zitten en heeft er een, gratis verkrijgbaar, boek over geschreven. Met de opbrengst sponsort hij een schooltje in Cambodja.

Wat in zijn jeugd begon met een fietsvakantie van Veldhoven naar Aalten en twee jaar later naar Lommel en Renesse, nam in 1996 voor het eerst serieuze vormen aan toen hij van Barcelona naar Geldrop fietste. Italië, Spanje, Turkije en Cuba volgden. Sinds 2005 heeft Lanters echter zijn fietshart verpand aan Zuidoost-Azië. Zo fietste hij al door Thailand, Cambodja en Birma. In 2010 stond de Mekong op het programma; een van de belangrijkste rivieren in Zuidoost-Azië.

De rivier ontspringt in Tibet en dus werd het hoofddoel Lhasa. Lanters fietste via Thailand, Cambodja, Vietnam, Laos en China naar Tibet. Daarna ging de rit verder naar Nepal en India. Voor een nieuw visum moest hij ook regelmatig ‘landje wisselen’ en ging hij in Bangkok of Phnom Penh even een weekje feestvieren. In totaal duur de de Mekongtocht negen maanden weggeweest en fietste hij 7000 kilometer weg. Onderweg maakte hij zichzelf nuttig bij verschillende hulpverleningsprojecten.

Het fietsreizen geeft hem een enorm gevoel van vrijheid zegt hij. “In mijn werk ben ik dagelijks bezig om plannen te maken en risico’s te managen. Het denken in risico’s en je daarop voorbereiden door risicomaatregelen te nemen is natuurlijk niet erg avontuurlijk. Daarom vind ik het fijn om op de fiets juist wél risico’s te nemen. Bij twijfel wél inhalen, is dan mijn motto. Fietsen zonder plan is heerlijk. Je staat op een kruispunt in de jungle en je kiest uiteindelijk op gevoel een richting, geen idee waar naar toe. Je kunt compleet onafhankelijk gaan en staan waar je wilt. In vrijheid overal naar toe, ook naar de meest afgelegen plekjes. Tot drie uur ’s middags fiets ik op gevoel en daarna mag ik me pas zorgen gaan maken, waar ik ga slapen. Ik heb geen tent bij me en ben voor onderdak, eten en drinken afhankelijk van de lokale bevolking. Ik heb geleerd om niet te snel om hulp te vragen. Eerst vrienden maken in een dorpje en dan voorzichtig eens vragen waar ik zou kunnen slapen; alsof het gewoonste zaak van de wereld is. Met een open houding en vriendelijk gezicht heeft dit altijd gewerkt en heb ik fantastisch mooie avonden gehad en bijzondere en gastvrije mensen mogen ontmoeten.”

Vrijheid, ruimte, grootste uitzichten en geweldige mensen zijn de ingrediënten van zijn reizen. “Het houdt mij wakker, het lijkt wel of mijn zintuigen worden schoonwassen en afgestoft. Vastgevroren gevoelens, aangekoekte gedachten en vastgeroeste gewoonten worden los gewrikt. Op de fiets heb ik het idee dat ik meer leef, ik ben de hele dag buiten, lichamelijk bezig, eerlijke arbeid. Ik word weer een mens, met een heus lichaam: een hoofd dat suist van de hoogte, ogen die pijn doen van het verblindende licht. Met een lichaam dat ruikt naar zweet, haren vol met het stof van de wegen. Ik ben klaar om aan alle kanten geraakt te worden, reizen is weer ontvankelijk worden. Ik leef zonder tijd, word wakker wanneer ik genoeg heb geslapen en eet wanneer ik honger heb. Het gaat natuurlijk wel eens mis, maar mijn standaardgedachte is echter dat het altijd goed komt!’

Harold heeft er geen moeite mee zijn geordende leventje in Nederland achter zich te laten. Integendeel, hij denkt dat ieder mens gericht is op veiligheid en natuurlijk is het leven in Nederland veilig, comfortabel en fijn, maar helaas ook erg saai vind hij. “Reizen is voor mij een vorm van onthechten, ik ga bewust weg van die vast ingeslepen gewoontes en routineklussen. Ik wil dingen kwijtraken: mezelf, de sleur, eigen gewoonheid, routines en imago. Ja, je kiest even voor chaos en onzekerheid, maar wél met meer breedte- en diepgang dan je ooit in Nederland zult beleven. Zeker als je alleen reist, ontmoet je makkelijk mensen; leuke, mooie en vooral inspirerende mensen die prachtige verhalen te vertellen hebben. En dat is genieten!”

Wat hij af en toe mist is zijn hockeyteam. “Zo fietste ik een keer in Noord-Laos op een eindeloos lange weg, waarbij ik de laatste dertig kilometer geen dorpje of zelfs maar hutje tegen was gekomen. De zon was aan het ondergaan en in de verte doemde een bergketen op. De bidons waren al lang leeg, er zat geen druppel meer in, mijn noodvoorraad was op en mijn maag maakte meer herrie dan mijn naar olie snakkende en bemodderde fietsketting. Ik berekende dat het die dag zondag was. En ik dacht shit, mijn hockeyteam is al een uur klaar met spelen en die zitten nu op ditzelfde moment aan het koude bier en laden zich vol met de eindeloze schalen frituurhapjes. Stelletje volgevreten vedettes. En op zo’n moment mis ik ze!”

‘Op de fiets langs de Mekong’, zo heet zijn boek, waarin hij zijn fietstocht beschrijft door Thailand, Cambodja, Vietnam, Laos, China, Tibet, Nepal en India, geïllustreerd met foto’s. “Van mijn eerste boek heb ik vooral geleerd dat het belangrijk is om mijn weblog goed bij te houden en vooral zaken als plaatsnamen, namen en de achtergrondverhalen van mensen, zodat ik later bij het samenstellen van het boek niets meer hoefde op te zoeken. Dit tweede boek was dus voornamelijk een kwestie van bundelen en foto’s erbij voegen. Ik heb het boek samengesteld op een terras in Phnom Penh. Heerlijke stad.”

De opbrengst van zijn boek gaat naar Lanters stichting ‘Mens en Dier in Ontwikkelingsgebieden’. Op dit moment ondersteunt hij in Cambodja vijftien kinderen om onderwijs te kunnen volgen. Ze wonen in sloppenwijken en kunnen niet naar school omdat ze moeten werken op de vuilnisbelt of op straat boeken verkopen. “Ook help ik een meisje uit een weeshuis dat nu naar de universiteit gaat en straks hopelijk een goede toekomst heeft. Met het geld ga ik terug naar Zuidoost-Azië om daar concrete, strijkstokvrije hulp te bieden voor de projecten, Bulls Eye hulp! Ik betaal zelf mijn reis- en verblijfskosten, dus alle bijdragen gaan 100 procent naar de projecten toe.”

Voor meer informatie: harold.lanters99@gmail.com

Bron: www.hallo040.nl