Coba Baca stimuleert educatie en onderwijs op godeneiland Bali

KutaBaliDoor Josta Asmus

Bali wordt het godeneiland genoemd, met zijn prachtige natuur, stranden en tempels. Maar het eiland  heeft ook een andere kant. Zoals armoede met als gevolg dat vele volwassenen, met name vrouwen, zelden een opleiding hebben genoten en kinderen weinig kansen krijgen.  Vooral in de afgelegen dorpen is veel achterstand. De stichting Coba Baca probeert hier verandering in te brengen en richt zich voornamelijk op educatie en welzijn.

Coba Baca, betekent ‘Probeer te lezen’ en is opgericht door de Molukse Coba Maas-Kewilaä.  In 1950 kwamen haar ouders naar Nederland waar ze in Echt, Limburg werd geboren. In 2005 besloot Coba met haar man Peer Maas naar Bali te verhuizen. Zij gaf haar baan als radiodiagnostisch laborante op en ging in 2006 werken als vrijwilligster bij het kindertehuis Lion King in de stad Singaraja. De vrijwilligster merkte dat maar weinig kinderen echt aan het lezen waren en het moeite koste om hen aan het lezen te krijgen. Maar net als alle kinderen zijn ook deze kinderen leergierig en nieuwsgierig, alleen zijn boeken vrij duur en onbetaalbaar.

De Limburgse had een lang gekoesterde droom en op 1 mei 2009 kwam deze uit; de openbare bibliotheek Coba Baca in Lovina. Kinderen kunnen hier niet alleen terecht om te lezen, boeken te lenen of huiswerk te maken, maar ook onder meer voor cursussen Engels, Indonesisch, Nederlands, computervaardigheden, streetdance en gitaarspelen. Daarnaast staan er activiteiten zoals schaken, tekenen, voetballen (eigen team), toneeluitvoeringen en lezingen over Bali op het programma. Uiteindelijk wil ‘Coba Baca’ zich ontwikkelen tot een cultureel/educatief centrum, zodat zij meer activiteiten voor de bevolking kan organiseren. Tijd voor een gesprek met Coba , die samen met haar man en haar staf, deze uitdaging is aangegaan.

Je bent van Molukse afkomst, geboren in Nederland maar belandt uiteindelijk op Bali. Wat bracht je naar Bali?

“Apart genoeg was het mijn man, die naar Bali wilde. Mij leek dat een aantrekkelijk plan. Wij beiden hebben onze draai hier helemaal gevonden.”

Bibliotheek

Een droom is uitgekomen, jullie eigen openbare bibliotheek. Hoe ben je het op het idee gekomen?

“In 2006 ging ik werken als vrijwilligster voor het kindertehuis Lion King in Singaraja. Ik merkte dat er in het kindertehuis maar weinig kinderen echt aan het lezen waren en het moeite kostte om ze aan het lezen te krijgen. Balinese kinderen spreken thuis namelijk Balinees, omdat de ouders vaak geen scholing hebben gehad. Zij leren pas Indonesisch op school. Velen beginnen daardoor met een taalachterstand. Daarbij zijn boeken voor velen een luxe, die zij zich niet kunnen veroorloven.”

Balinese volwassenen, vooral vrouwen, hebben weinig tot geen opleiding genoten. Komt dit puur door geldgebrek of vindt men het ook normaal dat vrouwen thuis blijven?

“Het heeft met allebei te maken. Een zoon hebben is belangrijk, omdat het erfrecht alleen voor  mannen geldt. Dit betekent dat jongens altijd een voorkeursbehandeling krijgen. In de traditionele gemeenschap, waarin  we wonen, is het voor een vrouw belangrijk om rond haar 20ste jaar getrouwd te zijn en zo snel mogelijk een zoon te krijgen.”

Veel kinderen hebben een achterstand. Vaak wonen zij in de bergen en is er geen school aanwezig. Is er voor deze kinderen een oplossing qua scholing?

“Nu is de situatie zo dat er vaak een  lagere school op  “loopafstand” is. Voor het voortgezet onderwijs moeten ze beschikken over vervoer (bromfiets), omdat het toch te ver weg is.”

Zo ja, verblijven zij dan de hele week in het dichtstbijzijnde dorp, waar een school staat of moeten zij iedere dag op en neer reizen?

“Sommige dorpen hebben gezamenlijk een bemo (openbaar vervoer) om de kinderen naar school te brengen. Kinderen leren al vroeg om zelf op de brommer naar school te gaan. Een andere mogelijkheid is om bij familie te blijven slapen.”

Zo nee, wat zal er dan met deze kinderen gebeuren, vinden zij uiteindelijk als volwassenen wel een baan?

“Een baan vinden is over het algemeen moeilijk, omdat er veel meer mensen zijn dan banen. De kinderen, die geen scholing hebben gehad, zullen in het dorp blijven en op het land werken, of nemen  dag baantjes aan. Als ze geluk hebben, kunnen ze  een vak leren door met een “tukan” (“meester”) mee te lopen. Dat kan een loodgieter, elektricien of een bouwvakker zijn.”

Is er een mogelijkheid voor deze kinderen om naar de bibliotheek te komen?

“We hebben verschillende sponsors gehad, die voor vervoer hebben gezorgd en ook het lidmaatschap van de bibliotheek hebben betaald. Helaas is dat door omstandigheden gestopt.”

SANYO DIGITAL CAMERANiet alle kinderen en volwassenen kunnen de contributie betalen. Sponseren jullie deze mensen en hoe gaat dit in zijn werk?

De contributie is het lidmaatschapsgeld voor de bibliotheek. We sponseren bijvoorbeeld kinderen uit een tehuis maar ook volwassenen. Het merendeel van de leden, betaalt  zelf het  lidmaatschapsgeld. In de vier jaar van ons bestaan is het niet omhoog gegaan. En omdat we het zo laag houden zijn er particulieren uit het buitenland die groepen  kinderen financieel ondersteunen.”

Zien jullie vooruitgang bij de volwassenen en kinderen dankzij jullie werk ?

“Dat zien we zeker. Ten eerste zijn onze personeelsleden afkomstig uit een kindertehuis. Zij hebben in de jaren dat we bestaan veel geleerd. Nu kunnen ze zelfstandig een bibliotheek runnen. Maar zij krijgen ook de mogelijkheid om hun talenten te gebruiken, zoals theater, dans en het organiseren van evenementen.

Ten tweede: de leden en niet-leden blijven de bibliotheek bezoeken. Dat betekent, en dit is zeer belangrijk, dat zij zelf vinden dat ze vooruitgang boeken in kennis en vaardigheden, ze volgen vaak ook een computercursus en/of een Engelse taalcursus.

Ten derde: veel ouders worden zelf lid van de bibliotheek. Doordat ik zelf les geef, kan ik duidelijk maken dat goede educatie zeer belangrijk is. Wij bieden iets aan, waaraan de lokale bevolking veel behoefte heeft. Dat is waar Coba Baca het voor doet: educatie. Onze uitgebreide educatiemogelijkheden staan bij de lokale bevolking goed bekend.”

De bibliotheek bestaat uit twee stichtingen, één in Nederland en één op Bali. Beide met dezelfde naam Stichting Coba Baca. Wat zijn de werkzaamheden?

“De stichting in Nederland is een ANBI met als doel donaties te ontvangen. De stichting op Bali organiseert alle activiteiten en voert deze uit.”

Hoeveel vrijwilligers werken er voor de stichting op Bali en wat zijn globaal de taken?

“Ik en mijn man zijn vrijwilligers. Verder is Kirsten van der Vegt, derde jaars studente aan de Stenden University in Leeuwarden, onze ambassadrice in Nederland: zij is contactpersoon voor de stichting en ontwikkelt veel promotionele en sponsoractiviteiten, zowel in Nederland als op Bali, waar zij ook regelmatig verblijft.”

Werken er ook betaalde krachten, aangezien weinig Balinezen een baan met vrijwilligerswerk kunnen combineren?

“Onze staf bestaat uit vier betaalde Balinese krachten. De staf, zoals hierboven al vermeld, is afkomstig uit een kindertehuis en is hoger opgeleid  (MBO – Universitair).”

Omdat de huur niet meer op te brengen is, hebben jullie grond gekocht waar een bestaand pand op staat. Daar willen jullie een pand aanbouwen en in 2014-2015 hopen jullie te kunnen verhuizen. Waar gaat de aanbouw voor dienen?

“In de aanbouw gaan we één of twee klaslokalen inrichten. Het krijgt een eigen meer educatieve afdeling.”

Wat voor nieuwe activiteiten willen jullie gaan organiseren in het nieuwe gebouw?

“We gaan alle activiteiten van de stichting uitbreiden en nieuwe activiteiten ontwikkelen en aanbieden. Hiervoor hebben we nog anderhalf jaar de tijd.”

Als men weinig geld heeft om te doneren, maar jullie wel wil helpen, hoe kan men jullie dan steunen? Werken jullie bijvoorbeeld samen met een goede doel site?

“Wij worden op verschillende manieren gesteund, zoals het meelopen met de Nijmeegse Vierdaagse, vertellen over Coba Baca  bij scholen en bedrijven, de 1% club, de Goede Doelenshop, et cetera. Naamsbekendheid krijgen en houden is belangrijk. Ook in je eigen netwerk.”

Laptop1Welke doelen streeft de stichting nog verder na?

“Het belangrijkste was om zoveel mogelijk boeken bij elkaar te krijgen. Dat is heel goed gelukt. Ons ledenaantal groeit gestaag. Wat we willen is om kinderen op verschillende manieren met boeken kennis te laten maken. Samen lezen, verhalen vertellen en  kinderen laten praten over boeken, die ze gelezen hebben. We proberen meer vrouwen te bereiken en informatie te verschaffen  omtrent voeding , hygiëne en gezondheid. Dit is echt een uitdaging. Veel vrouwen komen niet of nauwelijks uit hun dorp.

We willen de mensen hier leren hoe informatie te vergaren via internet. Dit is voor de meeste een groot probleem. De meeste studenten beschikken thuis niet over een computer/laptop of notebook en kunnen daardoor  in de problemen komen met hun studie. Zij krijgen bij ons de mogelijkheid om in de bibliotheek te werken.”

Jij hebt je droom kunnen waarmaken; wonen op een prachtig eiland, een geweldige bibliotheek geopend, een stichting opgezet en het helpen van veel mensen/kinderen. Heb je nog tips voor mensen, die ook zo een droom hebben, maar niet weten waar te beginnen?

“Als je weet wat je wilt, moet je mensen om je heen hebben, die je willen en kunnen helpen. Ga naar projecten toe die al bestaan. Je hoeft het wiel niet nog een keer uit te vinden. Wees praktisch, begin klein. Geloof in wat je doet.”

Tot slot, heb je zelf nog andere dromen of zijn ze allemaal al uitgekomen?

“Het mooiste van dromen is dat je ze onbeperkt kan hebben. Heel veel dromen zijn uitgekomen, maar ik heb er nog genoeg over. Zoals: een groot wetenschapspark, waar men kan lezen, studeren, muziek maken,  theater  ‘zien of maken’,  lezingen geven of bijwonen. Eigenlijk wat ik nu al heb, alleen nog uitgebreider en met nog meer mogelijkheden. Daarnaast vind ik sporten heel belangrijk. Dus een plek waar kinderen allerlei sporten kunnen beoefenen, lijkt mij fantastisch. Uitwisseling met studenten uit andere landen. We hebben stagiaires uit Nederland gehad en ik merk dat de staf van veel van hun leert. Maar andersom ook.”

Stichting Coba Baca is een non-profit organisatie en staat ingeschreven bij de Kamer van Koophandel in Utrecht en is officieel opgericht bij Decreet van de Minister van Justitie en Mensenrechten. Het Decreet is gepubliceerd in het Staatsblad van de Republik  Indonesia, zoals bij wet is voorgeschreven.

www.cobabaca.org

Share and Enjoy:
  • Print
  • email
  • Google Bookmarks
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ
  • eKudos
  • MySpace
  • del.icio.us
 

Nieuwste verhalen in categorie Indonesië

 

2 reacties

 
 
 
 

Nieuws