Jakarta Undercover: Sex in the City

OmslagJakartaUndercoverMoammar Emka
Uitgeverij Conserve.
€ 15,-
188 bladzijden
ISBN: 789054 293538

Door Bert Vos

Voordat ik het boek Jakarta Undercover: Sex in the City opensloeg, had ik de dikke pil van 500 pagina’s ‘Het Leven van mijn Moordenaars’ van Tarun Tejpal net in een adem uitgelezen. Wat een ontgoocheling is het dan wanneer je bij pagina 80 van het 188 bladzijden tellende boek van Emka al de moed opgeeft. Wat een, excuses om mijn taalgebruik, baggerzooi. Op de cover staat dat er 500.000 exemplaren van verkocht zijn in Indonesië. Dus dan verwacht je wel wat.

De auteur, die afgestudeerd is aan het Rijksinstituut voor Islamitische Studies in Jakarta en als journalist voor regionale en nationale media werkzaam is, beschrijft het ondergrondse clubcircuit en de houseparty’s van de rijke Indonesische upperclass in de metropool. Hij verhaalt onder meer van seks in SUV’s met chauffeur (lekker ordi), een orgie op bestelling, een Arabische vrijgezellennacht, een naaktclub waar dus iedereen als adem en eva het paradijs na-aapt, (gaap!), Dinerlub 99 waar men afspraakjes kan maken met ‘bloedmooie serveersters’ (heel spanend maar niet heus) en heeft het over sashimiseks waar volwassen (!) mannen opgewonden raken van het eten van kleine hapjes sashimi die uitgestald liggen op een naakte lichtgetinte dame op een tafel. Zeker te veel markies De Sade gelezen.

Hij beschrijft het leven van verveelde rijke wanhopige huisvrouwen en hun voortdurende zoektocht naar bevrediging met een snuifje cocaïne, gaat naar knipvrije barbiers en naaktcasino’s en andere gelegenheden waar het vrouwenlichaam tegen betaling wordt uitgebuit. En volgens mij, als je tussen de regels doorleest, doe hij zelf ook het nodige veldonderzoek. Volgens hem alles exclusief, een woord dat hij te pas en te ompas gebruikt, en discreet waarbij je bij sommige seksuitspattingen speciaal uitgenodigd moet zijn.

In het hele boek geen enkele verwijzing naar de dieperliggende oorzaken van waarom mensen doen wat ze doen of naar het lot van JakartaUndercoverIllustratiediegenen die als onderlegger fungeren en als hoer, want daar gaat het uiteindelijk om ook al gooi je er een zoet sausje overheen, hun arme familie op het platteland moeten ondersteunen. Wat ze daarbij voelen en in hoeverre ze gedwongen zijn door omstandigheden zich door elke vent die maar betaalt te laten bepotelen en te penetreren, daar wordt niet over gesproken.

Geen enkel puntje van kritiek over de uitbuiting van vrouwen die hij consequent meisjes noemt. Bij dat woord denk ik aan een buurmeisje van twaalf met vlechtjes en een beugel. Elk hoofdstuk, en het zijn er 24, is een variatie op een thema. Hij ontmoet een vriend of kennis,, die hebben altijd een of andere goede baan of zijn eigenaar van een bedrijf en rijden dan in de tropische nacht in een dure bak ergens naartoe want deze persoon wil de schrijver iets laten zien wat hij nog nooit eerder gezien heeft. En dan komen ze ergens aan. Waar altijd dure auto’s op de parking staan, ‘nou nou en dan weet je het wel’ is de strekking, want dan is het exclusief en minder erg dat er mensen worden uitgebuit om je kwakkie kwijt te kunnen. De dames, die hij dus consequent denigrerend met meisjes aanduidt, wachten hen altijd glimlachend op, zijn zonder uitzondering mooi, komen volgens zijn waarneming altijd ergens van het achterland vandaan (vragen ho maar!), zijn tot vervelends toe elegant, charmant en goed gekleed en hebben het bruine haar tot op de schouders (lekker belangrijk.) Hij heeft het zelfs over regelmatig verse aanvoer. Alsof je het goddorie over wegwerkartikelen hebt. Ook heel irritant is dat hij steeds benoemt hoeveel of hoe weinig roepies iets gekost heeft, met tussen haakjes erachter het aantal Amerikaanse dollars. En dat kabbelt en zeikt maar door.

Als ik hem was zou ik het boek Slavinnen van de Macht van de Mexicaanse onderzoeksjournalist, Lydia Cacho, er maar eens op nalezen. Daar is vast wel een Engelse versie van Daarin beschrijft ze het wereldwijde netwerk van vrouwenhandel en kindslavernij. Ga daar maar eens mee aan de slag zou ik zeggen. Dan ben je echt een serieuze schrijver en doe je iets nuttigs.

Dit boek gaat in ieder geval in de oud-papierbak

 

Share and Enjoy:
  • Print
  • email
  • Google Bookmarks
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ
  • eKudos
  • MySpace
  • del.icio.us
 

Nieuwste verhalen in categorie Recensies

 

Geen reacties

Reageren uitgeschakeld.

 
 
 
 

Nieuws