‘Ik wil reizen en halfbloedkinderen krijgen’

Schrijver Peter Buwalda liet afgelopen zondag in Zomergasten een fragment zien uit de documentaire Last Train Home over een Chinees gezin waarvan de ouders het platteland verlaten om in de stad te werken. Geen onbekend fenomeen in China. Ouders kiezen ervoor om hun kroost, die bij familie achterblijft, slechts één keer per jaar te zien en geld te verdienen zodat ze naar de universiteit kunnen. In dit gezin raakt de dochter ernstig vervreemd van haar ouders. Buwalda: “Ik ben gefascineerd door de discrepantie tussen de droom van het krijgen van een kind en wat ervan terecht komt. En dit is zo’n tragisch voorbeeld: die ouders leven voor die kinderen en dit is wat ze oogsten.” Onze correspondent Guido van Oss over de dromen en wereldbeeld van een gewoon Chinees meisje en hoe haar ouders en jeugd haar gevormd hebben.

Door Guido van Oss

photoIn haar jeugd zat Tang Ya Yan (25) dik in de problemen, maar ze worstelde en kwam boven. Ze werkte één jaar als persoonlijk assistente en salesmanager in een café in Jinghong (provincie Yunnan) om haar leven beter op de rit te krijgen en keuzes te maken voor de toekomst. “Ik vocht met mijn leven. Die baan heeft me veel duidelijk gemaakt over hoe ik verder wil: de wereld bereizen, ook afgelegen plaatsen in China leren kennen, trouwen met een buitenlandse man en twee bloedjes van kinderen krijgen.”

Ya Yan groeide op in de Kantonese stad Zhaoqing. “Ik was vaak boos als puber en deed domme dingen om mezelf te bewijzen. Zo raakte ik aan het roken en ik kreeg vrienden die veel alcohol en drugs gebruikten. Mijn ouders vonden dat maar niets. Als jongere wil je je afzetten tegen je ouders. Ik kon er slecht tegen dat mijn moeder mij voortdurend vergeleek met mijn oudste zus, zij deed het in haar ogen altijd beter.”

Ontevreden over het leven dat ze leidde kwam Tang uiteindelijk bij haar lerares Engels terecht. “Ik ben haar erg dankbaar voor de steun die ze mij gaf toen ik flink in de problemen zat. Zij hield me een spiegel voor waardoor ik anders naar mijn leven kon kijken. Ze maakte me ervan bewust dat mijn moeder erg bezorgd om mij was en veel van mij hield. Daardoor ben ik beter over alles gaan nadenken, over wat ik wel en niet wil doen met mijn leven.”

Werken in een café
Na haar middelbare schooltijd volgde Tang een opleiding e-commerce. “Maar computerwerk is niet mijn ding, communiceren met mensen vind ik veel leuker om te doen. In de baan die ik had als salesmanager van een café in Jinghong ontmoette ik mensen van over de hele wereld, dat vond ik fantastisch.” Eerder was ze tolkvertaalster in Guangdong, en werkte ze voor een aantal beroemde beurzen als bijvoorbeeld de ‘Canton Fair’.

“Tijdens dergelijke beurzen kon ik dagelijks meer dan duizend mensen uit verschillende landen ontmoeten. Een nadeel is echter dat je dan vooral informatie overdraagt en je mensen er niet echt ontmoet, je leert ze niet echt kennen. In een café kun je luisteren naar de verhalen van zowel buitenlandse als Chinese zakenmensen en toeristen.”

large

Primitief, hard maar boeiend leven
Ze vervolgt: “Die verhalen hebben mijn ogen geopend voor het feit dat er in de wereld veel meer te zien is dan alleen maar mijn eigen stad of land. Je kunt horen hoe buitenlanders denken over alle ontwikkelingen in ons grote land. Ik raakte erg geïnspireerd door de verhalen van westerse toeristen, vooral van fietstoeristen. Zij bereizen vaak moeilijk toegankelijke gebieden in de bergen van Yunnan en elders, dan zijn ze allang blij als ze af en toe een dorpeling treffen die Engels met hen kan spreken. Ze komen op plaatsen waar het leven nog primitief en hard is, maar ook boeiend, op veel plaatsen treffen ze dorpelingen aan die voor het eerst in hun leven een westerling zien. Het inspireert mij als ‘stadsvrouw’ uit Guangdong om niet langer alleen maar te kiezen voor luxe vakanties. Ik wil nu ook de wereld bereizen en wil zeker ook plaatsen in China gaan opzoeken die moeilijker bereikbaar zijn, en waar het leven nog traditioneel en authentiek is.”

Verbetering lot van de boeren
Hoewel ze een stadsvrouw is laat het lot van de boeren op het platteland haar niet ongevoelig. Veel stedelingen kijken volgens Tang ten onrechte op de boeren neer. “China kent veel ongelijkheid en de verdeling van de welvaart tussen arm en rijk is onrechtvaardig. Ik denk overigens dat dit overal in de wereld voorkomt. De Chinese overheid is zich inmiddels erg bewust van de problemen in de arme gebieden in West-China. Er wordt veel beleid ontwikkeld om er voor te zorgen dat ook de boeren daar een beter leven kunnen leiden.”

Dit overheidsbeleid wordt volgens Tang ontwikkeld uit pure noodzaak: “Als mensen niet meer kunnen rondkomen, zullen ze: of sterven, of actie ondernemen. De overheid is beducht voor boerenopstanden als de situatie niet snel verbetert. Een oud Chinees gezegde is hierop van toepassing: ‘met hetzelfde mes waarmee het brood wordt gesneden kun je ook in iemands vingers snijden’: oftewel de boeren kunnen ons voeden maar ons het leven ook zuur maken.”

CHINA1_1793f

Vrijheid als hoogste goed
Tang ziet zowel voor China als voor zichzelf een mooie toekomst tegemoet: “Het meest gelukkige wat ik in mijn leven tot heden heb meegemaakt is de vrijheid die ik ervaar om te doen wat ik wil. Ik ben vrij om mijn eigen beslissingen te nemen en kan daarbij geheel mijn eigen verantwoordelijkheden dragen. Vooral in Yunnan heb ik, geheel los van mijn familie, mijn eigen vrienden- en kennissenkring ontwikkeld, daar ben ik erg trots op. In het begin had ik het zo ver van mijn geboortestad best moeilijk. Maar het werken in een café heeft me veel geleerd over hoe ik verder wil met mijn leven. Voor mijn toekomst hoop ik op een fatsoenlijke baan, en ik wil graag twee kinderen krijgen, het liefst met een buitenlandse partner. Ik vind halfbloedkinderen zo enorm leuk, lief en intelligent! Voor China hoop ik dat mijn land zich meer zal ontwikkelen, economisch zijn we al hard aan het groeien, we zijn een erg veilig land en hebben enorm rijke culturele tradities. Daarom houd ik veel van mijn land en ben ik blij dat ik een Chinese ben.”

Guido van Oss is hoofdredacteur van het kwartaaltijdschrift China Nu

Share and Enjoy:
  • Print
  • email
  • Google Bookmarks
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ
  • eKudos
  • MySpace
  • del.icio.us
 

Nieuwste verhalen in categorie Reportages en Achtergrond

 

4 reacties

  • ed de haas

    Grote vraag is wat twee op het oog zelfgemaakte en vrij onscherpe vakantiekiekjes van auteur Guido van Oss doen in een stukje over een verder lief doch vrij egocentrisch Chinees meisje…

  • Bert

    Ik als hoofdredacteur van de AT vond het een grappig stukje, die foto van dat meiske is leuk en die andere twee hebben we van elders gehaald. En die dekken echt wel de lading als je het verhaal goed leest. Niet zo muggenziften, dus.

  • Jesse

    Dat meisje niet minder egocentrisch als haar leeftijdgenoten. Is de heer De Haas nooit jong geweest? Heerlijk toch dat jongeren (nog) denken dat de wereld om hun draait?

  • ed de haas

    Ga maar eens in China kijken hoe de verwende rijke eenkind koninkjes en koninginnetjes zich daar volstrekt a-sociaal gedragen. Da’s niet zo heerlijk Jesse, als je bijvoorbeeld ziet hoe ze doorrijden na een dodelijk verkeersongeval te hebben veroorzaakt in de wetenschap dat ze toch niet vervolgd worden omdat rijke papa de politie wel zal omkopen…

 
 
 
 

Nieuws