Gehandicapt door ongeluk met landmijnen

Miljoenen landmijnen overal verstopt in de grond. Dat is de erfenis van Pol Pot en een burgeroorlog in Cambodja, dat bijna twee miljoen levens heeft gekost. Gevolg: duizenden Cambodjanen zijn gehandicapt door een ongeluk met landmijnen.

Er zijn meer dan 60.000 lichamelijk gehandicapten in Cambodja, die strijden tegen armoede, discriminatie, ongelijke toegang tot onderwijs en werkgelegenheid. Op staatssteun hoeven ze niet te rekenen. Cambodja is een van de armste landen met de meeste landmijnen in de wereld.

Munitie

Tal van ontmijningsorganisaties, zoals het Cambodjaanse Mine Action Center, werken gestaag gewerkt aan het opruimen van miljoenen niet-ontplofte bommen en munitie in de landelijke regio’s. Met name in het noordwesten dichtbij de grens met Thailand.

Landmijnen

Meer dan 80 procent van de bevolking woont op het platteland. De aanwezigheid van landmijnen blokkeert de toegang tot landbouwgrond, bossen en watervoorraden. En leidt tot een van de hoogste percentages van invaliditeit in de wereld. Mensen raken nog steeds dagelijks verminkt of worden gedood als ze op een projectiel stappen.
Volgens het Cambodjaanse Mine Slachtoffer Informatie Systeem (CMVIS) zijn sinds 1979 er 63.821 mijnslachtoffers gevallen.

Landmijnen

Phnom Penh

Poung Mai was 28 jaar oud toen hij op een landmijn stapte en zijn beide benen verloor. Hij moest bedelen om zijn familie te voeden. Poung, die zeven kinderen heeft, vond zijn weg naar Phnom Penh, waar hij lid werd van de Angkor Vereniging voor Gehandicapten. Een organisatie van mensen met een handicap, opgericht door Sem Sovantha die ook een dubbele amputatie heeft moeten ondergaan door een landmijn. De vereniging biedt onderdak en een opleiding aan de leden en voert campagne tegen discriminatie.

Nationaal Museum

Poungs vriend Chhum Sopheap kwam ook naar Phnom Penh in 1997. Hij sliep op straat totdat hij boeken begon te verkopen bij het Nationaal Museum. Met het kleine inkomen dat ze samen verdienen, kunnen ze een kamer huren en hebben ze dakloosheid, een slechte gezondheid, honger en ziekte achter zich gelaten. “Wanneer je niet bij een vereniging hoort die je steunt,” legt Sem Sovantha uit, “krijg je  problemen met de autoriteiten. Nu worden we meer geaccepteerd en wordt er met ons gepraat.” Een negatieve houding en discriminatie tegenover mensen met een handicap, zoals fysiek geweld, sociale uitsluiting en economische uitsluiting, zijn nog steeds wijdverspreid.

Handicap

In een ILO-rapport van 2009 wordt vermeld dat mensen met een handicap tot de meest kwetsbare groepen in de LandmijnenCambodjaanse samenleving behoren. Het ontbreekt hen aan gelijke toegang tot onderwijs, opleiding en werkgelegenheid. Terwijl veel werknemers met een handicap wel de ervaring hebben, krijgen velen niet de gelegenheid om hun potentieel te ontwikkelen.

Discriminatie

De Cambodjaanse regering heeft weliswaar in 2009 een wet aangenomen die de bescherming en bevordering van de rechten van personen met een handicap regelt en ondersteuning biedt om werk te vinden en discriminatie tegen moet gaan. Maar volgens de Cambodjaanse Handicap Peoples Organization (CDPO) werkt dit echter niet. Omdat er een groot gebrek is aan menselijke en financiële middelen die een echte vooruitgang belemmerd. Hoewel het werk van NGO’s wel heeft geresulteerd in het aanbieden van meer beroepsgerichte opleidingen.

Share and Enjoy:
  • Print
  • email
  • Google Bookmarks
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ
  • eKudos
  • MySpace
  • del.icio.us
 

Nieuwste verhalen in categorie Reportages en Achtergrond

 

Geen reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

 

 
 
 
 

Nieuws