De heilige alen van Ambon

IndonesieRobinSmitAlenEen man heeft een droom. Zijn voorvader loopt gekleed als soldaat met een tas om zijn schouder. In de tas liggen drie eieren en tien zilveren munten. Hij spreekt de woorden: “Vader, Zoon, Heilige Geest die de aarde en de hemel heeft geschapen, laat de heilige alen vrij!” Het lijkt het begin van een sprookje, mythe of fabel. Maar voor de bewoners van het Indonesische dorpje Waai is het werkelijkheid. Ohm Barkarbessy kan sinds hij deze droom kreeg alen (morea) oproepen in het meer. Voor het dorp een religieus teken, maar voor de rest van het Molukse eiland Ambon voornamelijk een toeristische trekpleister.

Tekst en beeld: Robin Smit

Het zilveren water van Waai

Het is een klein meer waarin vrouwen de was doen, kinderen spelen en mensen hun drinkwater halen. Het water is helder, met de zon erop kun je elke steen op de bodem zien liggen. Barkarbessy vertelt over de droom die hij kreeg, de nacht voordat de alen voor het eerst in het meer verschenen. “Het is 37 jaar geleden, en nog steeds krijg ik kippenvel als ik het verhaal vertel,” zegt hij. Het oorspronkelijke verhaal begint in 1450, in een dorp op de berg Saluhutu. Nederlandse kolonisators vestigen zich op Ambon en nemen dominee Kroniworum met zich mee.”Iedereen in het dorp moet van hem een beslissing nemen: als je ervoor kiest je te laten dopen, zal je met de dominee een ander dorp zoeken om te wonen. De gedoopte Christenen komen vervolgens bij elkaar om een nieuwe woonplek te zoeken. De Kapitan, aanvoerder van het dorp, gooit een speer die neerkomt op een stuk grond in het huidige dorp Waai. Op de plek waar de speer landt, spuit direct water uit de grond. De speer heeft hun nieuwe dorp van schoon water voorzien. Ze noemen het ‘Wai Salaka’, zilver water.”

Van ritueel tot toeristische bezienswaardigheid op Ambon

Barkarbessy kreeg 526 jaar later dezelfde mysterieuze droom. Hij deed zijn voorvader uit de droom na en sprak dezelfde woorden uit. Uit alle hoeken en gaten van Wai Salaka  kwamen lange alen tevoorschijn. “Ik kon het niet geloven. God gaf ons heilige alen!”. Sindsdien zorgt hij voor de vissen. Hij lokt ze uit hun schuilplaats, voedt ze en laat ze zien aan toeristen. “Mijn taak wordt wel steeds moeilijker want weinig toeristen spreken Indonesisch. Hierdoor is het moeilijk communiceren.” Het wordt steeds meer een toeristische attractie, maar dat vindt Barkarbessy een goed teken: “Hoe meer mensen Gods wonder zien, hoe beter.” De regering heeft sinds een paar jaar Waai erkend als officiële toeristische trekpleister. In de top vijf van bezienswaardigheden op Ambon behalen de palingachtige vissen de derde plaats. Het verheugt de ‘alenman’ om zijn heilige taak te laten zien, hij stapt het meer in en maakt kringen in het water. Hij kijkt naar de lucht en sluit zijn ogen. Als hij zijn ogen weer opent loopt hij doelbewust richting de kant en klikt met zijn vingers in het water. Dan verschijnt de kop van een grote aal die langzaam naar hem toe glibbert. Barkarbessy breekt een ei open en houdt die net boven het wateroppervlak. Zo kan de twee meter lange vijverbewoner het eigeel eruit slurpen. “Ze eten het eigeel graag,” zegt hij. “Hiermee lok en voed ik ze.”

IndonesieRobinSmitAlen2De kracht van de heilige alen

Terwijl de alen in het meer rondzwemmen, gaan de bewoners van Waai rustig door met hun dagelijkse bezigheden. Een vrouw vult een kan met water en er spetteren twee kinderen in het rond. Barkarbessy wil ze wegjagen maar de kinderen springen al op de lange vis af. Als het beest te dichtbij komt stuiven ze weg. Barkarbessy is een man van de show. Hij grijpt de vis vast, houdt die stoer omhoog en kijkt diep in een fotocamera. Zo te zien is hij gewend aan toeristen. “Deze plek, zowel het water als de alen zijn heilig,” vertelt hij. “Het water kan zieken genezen. Als dorpelingen op reis gaan nemen ze zelfs kannen met dit water mee. Het is een levensbron, van god gegeven aan de mens.” Tot slot neemt hij in de vijver de tijd voor zijn gebed, waarin hij God bedankt voor het wonder. “Deze taak is mij niet door een mens gegeven, maar door de Allerhoogste. De alen geven mij de kans om mij te bewijzen tegenover God. Als ik sterf neem ik de taak die ik goed heb uitgevoerd met mij mee.”

Als dankgebed gebruikt Barkarbessy nog steeds  de woorden die gegeven zijn van de Allerhoogste via zijn voorouders in de droom. “Deze gebruiken mag je niet veranderen, het zijn regels door de voorouders gegeven. Die moet je naleven. Als ik, en later mijn opvolger, dit altijd zo zal blijven uitvoeren, zullen ze hier voor altijd blijven.”


Misschien vind je dit ook leuk:

Video: Ambon – Island in the sun

Een dagje strand op Ambon: bidden en opruimen

Share and Enjoy:
  • Print
  • email
  • Google Bookmarks
  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves
  • LinkedIn
  • NuJIJ
  • eKudos
  • MySpace
  • del.icio.us
 

Nieuwste verhalen in categorie Indonesië

 

Geen reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

 

 
 
 
 

Nieuws